Προς τη Μονή Αγάθωνος (ανάμνηση μιας ημέρας)

Γλυκό τ’αγέρι στο πρόσωπό μας, η μέρα χαράζει κι ο ήλιος χαϊδεύει ζεστά τα κορμιά μας. Πόσα είπες πως θα μου διηγηθείς στο δρόμο, μα τα ξέχασες. Έρημο τοπίο γύρω μας και τα δέντρα αφημένα στην τύχη τους. Ένας σκίουρος μας καλωσορίζει κάνοντας παιχνίδια με την ουρά του κι εμείς γελάμε να σπάσει η σιωπήΣυνεχίστε να διαβάζετε «Προς τη Μονή Αγάθωνος (ανάμνηση μιας ημέρας)».

«Ένας δρόμος στην εξοχή» Γιάννης Μύρτσης

Περιλαμβάνεται στην ποιητική ανθολογία δεκαπέντε νέων σύγχρονων ποιητών. Κυκλοφόρησέ τον Φεβρουάριο του 2020 από την δημιουργική ομάδα MyStory.

«Πρωινό Κυριακής» Γιάννης Μύρτσης

Έχει μια θλίψη πάντα ετούτη η μέρα
κι οι γείτονες θαρρείς έχουν κρυφτεί,

«Φωτεινό μονοπάτι»

Δεν σας χαρίζω τον πρωινό ήλιο στο μπαλκόνι μου ούτε τις φωνές των παιδιών που παίζουν στην αυλή του σχολείου. Τα πανηγύρια, τις ιαχές στα γήπεδα, το κερί στην εκκλησία. Δεν θ’ αλλάξω για εσάς τα λουλούδια στη γλάστρα μου ούτε θα πάψω να ζητώ την ευχή του παπά στο δρόμο. Στις λαϊκές θέλω ν’Συνεχίστε να διαβάζετε ««Φωτεινό μονοπάτι»».

Μνήμες Πατρίδα μου

Μη κοιτάς τόσο πίσω γιατί με πληγώνει παραμένει ο θρύλος στην καρδιά ζωντανός ιστορία και αγώνας πάνω σ’ ένα μπαλκόνι μια σημαία στον άνεμο κι ένας γκρίζος ιστός. Πώς να πω στα παιδιά μου τι νιώθω; Μαραζώνω τα βράδια σαν στέκομαι εκεί το μυαλό φτερουγίζει στην Πόλη στη Σμύρνη πληγωμένη Ελλάδα και μνήμη πικρή. ΤουΣυνεχίστε να διαβάζετε «Μνήμες Πατρίδα μου».

«Η Κυριακή της συγνώμης δεν υπάρχει πια»

Έμαθες να κοιτάς χαμηλά, να περπατάς με σκυφτό το κεφάλι σαν να ντρέπεσαι, ναι, να λυπάσαι για σένα. Να μη ξαποσταίνεις πότε, να μη ζητά, να μη γελάς, να μην ελπίζεις. Καμιά χαρά στο διάβα σου να μην υπάρχει, για μια μπουκιά σε σταύρωσαν, σου φορέσαν αγκάθινο στεφάνι. Στα πανηγύρια σε χλεύασαν, σε πούλησαν γιαΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Η Κυριακή της συγνώμης δεν υπάρχει πια»».

«Ψυχές»

Η ζωή κάποιων ανθρώπων απλά περνά. Ένα χαμόγελο η μέρα τους, ένας άνεμος που φέρνει αρώματα λουλουδιών και δροσιά στα φλογισμένα μας πρόσωπα. Περνά, μα δεν  λογαριάζει κανένας αν υπάρχουν, δεν είναι σπουδαίοι, δε μιλούν σοφά. Περπατούν στο χιόνι χωρίς ν’ αφήνουν ίχνη, σεμνά βαδίζουν στη δύση τους χωρίς απαιτήσεις. Μια καλημέρα είναι αρκετή. ΑθόρυβαΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Ψυχές»».

«Προσωρινή εκεχειρία παθών»

Ξεροσταλιάζει ο έρωτας για ένα φιλί. Ανείπωτες λέξεις, ρήματα σάμπως χαμένα στα βάθη του μυαλού, ξεπροβάλλουν αγέρωχα δίνοντας ορμή στ’ απωθημένα της ψυχής. Ο αγέρας μυρίζει φθινόπωρο και η βροχή τραγουδά, ερωτικά θαρρείς, πάνω στα πεσμένα φύλλα στη σιγαλιά του απογεύματος, μακριά από την ταραχή των λόγων στην προσωρινή εκεχειρία των παθών. Κρατάς το δαγκωμένοΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Προσωρινή εκεχειρία παθών»».

«Οι σάλπιγγες της Ιεριχούς»

Ξεκίνησες στο ρέμα να’ σαι κόντρα, δεν ζήλεψες ποτέ σου τη φυγή, οι άνθρωποι δεν πρέπει να’ναι πιόνια, να ταξιδεύουν σαν πουλιά μες τη ζωή κι όταν βρεθούν χαμένοι μες τα χρόνια, να τους ανάβει πάλι η φλόγα τη ψυχή. Διψάσαμε στο δρόμο μα ποιον νοιάζει, και τραγουδάμε σαν παιδιά στη κουπαστή, χίλιες φουρτούνες στοΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Οι σάλπιγγες της Ιεριχούς»».