«Αίσθηση φθινοπώρου»

Από παιδί μού άρεσε η νεκρή φύση του φθινοπώρου, τα γκρίζα, τα σταχτιά, τα κοκκινωπά χρώματα του τοπίου.

Γοητεύομαι  από το  θρόισμα των πεσμένων φύλλων, το μοναχικό πουλί πάνω στο γυμνό κλαδί, η ριπή του παγωμένου αέρα στο κορμί μου.

Γύρω ησυχία. Η απόλυτη ησυχία, η σχεδόν νεκρική.

Εικόνα μουντή, χωρίς ήλιο και ο ορίζοντας γεμισμένος με σύννεφα και ομίχλη.

Εδώ κοιτάς το Θεό στα μάτια, συναντάς τη γέννηση της ζωής και την ελπίδα της Ανάστασης.

Εδώ συναντάς τον εαυτό σου. Σταματάς να του λες ψέματα και αντικρίζεις  κατάματα την αλήθεια.

Το φτερούγισμα του θανάτου παραμένει στο πλάνο, μα τούτη τη στιγμή μπορείς να τον νικήσεις. Ναι, τούτη τη στιγμή μοιάζεις άτρωτος.

Γεμίζω το κορμί μου με καθαρό αέρα. Δακρύζω μια στιγμή κι ακουμπάω το παγωμένο μου πρόσωπό. Υπάρχω ακόμη.

Κοιτάζω τον ουρανό και συνεχίζω το βήμα μου.     

«Αυτοί που φεύγουν…»

Το θλιμμένο απόγευμα γέμισε βλέμματα που κοιτάνε στο χώμα.

Δεν ακούγεται ψίθυρος, ούτε δάκρυα υπάρχουν στα τρομαγμένα μας μάτια.

Μαύρα πουλιά σημαδεύουν το δρόμο μας και οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα τον ανυπόφορο ήχου του τρυπάει τ’ αυτιά μας και κάνει το κορμί να ριγεί, να αισθάνεται αβάσταχτο τον πόνο.

Στεκόμαστε ο ένας πλάι στον άλλον μπας και ξορκίσουμε το κακό, μπας και μας λυπηθεί  ο θάνατος. Ναι, προβάλουμε τα νιάτα μας τόσο δειλά και φοβισμένα, ηττημένοι χωρίς Θεό, εμείς οι άτρωτοι εραστές της ζωής.   

Μαντάτο μαύρο φέρνει η μέρα για το φίλο, για το γνωστό, για τον ξένο μα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Οι Τούρκοι το λένε κισμέτ, οι Έλληνες μοίρα, μα εμείς ψιθυριστά στις παρέες το λέμε κατάρα και φτύνουμε καταγής.

Μετά ακολουθούμε την πομπή του μαύρου ρέματος ρωτώντας. Ποιος, τι, πού; Αδιόρθωτοι είμαστε, περιμένοντας υποκριτικά τη φωτιά να κάψει κι εμάς. Πρώτα την καρδιά μας, μετά την ψυχή μας.

Έρημοι δρόμοι, έρημα τοπία. Ούτε χειμώνας, ούτε καλοκαίρι μόνο μια γκριζωπή εικόνα θανάτου, μια μυρωδιά φόβου στον αέρα σαν ξωτικό σε παραμύθι.  

Δεισιδαιμονίες, συνομωσίες και άνθρωποι…

Οι άνθρωποι φεύγουν κι εμείς κοιτάμε.      

«Λάθος βήματα»

Μέτρησα λάθος τους ανθρώπους
ψεύτικες ζούσαμε στιγμές
μάσκα στη θέση του προσώπου
με παγωμένες τις καρδιές.

Κάθε τους βήμα γεμάτο δόλο
κάθε τους λέξη χωρίς σκοπό
καθώς τα δάκρυα σφουγγίζουν με θλίψη
με βλέμμα πέτρινο θωρούν το κενό.

Αλλάξαμε ρόλους στις μέρες του αίσχους
διαγράψαμε ήρωες, πατρίδα, φιλία
δώσαμε χάρισμα τα πρωτοτόκια
κατάντησες άνθρωπε μια αηδία.

Τώρα απομένει ένα χέρι απλωμένο
και μια ψυχή χωρίς ζεστασιά
ανθρώπων έργο κι αυτό το μοντέλο
να είσαι άνθρωπος χωρίς ανθρωπι
ά.

Φάνης Χηνάς- «Πρέβεζα»

Ο ηθοποιός Φάνης Χηνάς (1940-1992), διαβάζει με το υπέροχο ηχόχρωμα της φωνής του, το ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη (1896-1928) «Πρέβεζα». Ακολουθούν «σύνδεσμοι» για το έργο και τη ζωή τους.

http://greekactor.blogspot.com/2011/0… https://www.ellines.com/myths/46092-o… https://www.facebook.com/groups/18428…

ΤΙΤΛΟΣ: ΤΕΧΝΩΝ ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑΤΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ: ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΣΤΡΙΑ»

«Τα δακρυσμένα μάτια σου»

«Στις γραμμές του τραίνου» Γιάννης Μύρτσης 2016

Γιάννης Μύρτσης: Η δουλειά μου…

«Γωνιά Χαλάρωσης»

Η πρώτη συνέντευξη της ζωής μου στην αξιόλογη πολιτιστική σελίδα «Γωνιά χαλάρωσης» και στην κυριά Μίνα Μέρμηγκα.

Η πρώτη συνέντευξη της ζωής μου στην αξιόλογη πολιτιστική σελίδα "Γωνιά χαλάρωσης" και στην κυριά Μίνα Μέρμηγκα.

Προς τη Μονή Αγάθωνος (ανάμνηση μιας ημέρας)

Γλυκό τ’αγέρι στο πρόσωπό μας, η μέρα χαράζει

κι ο ήλιος χαϊδεύει ζεστά τα κορμιά μας.

Πόσα είπες πως θα μου διηγηθείς στο δρόμο, μα τα ξέχασες.

Έρημο τοπίο γύρω μας και τα δέντρα αφημένα στην τύχη τους.

Ένας σκίουρος μας καλωσορίζει κάνοντας παιχνίδια με

την ουρά του κι εμείς γελάμε να σπάσει η σιωπή μέσα μας.

Κοιτάμε μετά ψηλά το βουνό που πρέπει να ανέβουμε

και ξεδιψάμε τον πόθο μας με μια τρελή προσμονή.

Ύστερα την βλέπουμε μπροστά μας.

Επικρατεί μια ησυχία τόσο απόλυτη

λες κι είναι η ζωή μετά τον θάνατο.

Κι Εκείνος ψηλά από τον Σταυρό Του ατενίζει τα δάκρυα των ψυχών μας

(όσων κατάφεραν να κλάψουν).

Ακούει τα θέλω του σήμερα, τα παρακάλια του αύριο.

Ακούει τη φωνή μας και πράττει. 

Από την ποιητική συλλογή «Στις γραμμές του τραίνου» Γιάννης Μύρτσης 2016 εκδόσεις «Createspace».

 

Αρέσει σε %d bloggers: