«Νικος Ζαρντινιδης, Ο αρχοντας της οδου Χαιρωνειας»

«Νικος Ζαρντινιδης, Ο αρχοντας της οδου Χαιρωνειας» Φαίδων Γιαγκιόζης … Όλοι όσοι γνώριζαν τον Νίκο Ζαρντινίδη, μιλούν για έναν άρχοντα. Περνούσε ώρες ατελείωτες στο γραφείο του στην οδό Χαιρωνείας για να φέρει εις πέρας το δύσκολο έργο που αναλάμβανε. Εκεί, πίσω από τα γιασεμιά και τις βουκαμβίλιες που κοσμούσαν τον τεράστιο κήπο του, υπέγραψε ως υπουργόςΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Νικος Ζαρντινιδης, Ο αρχοντας της οδου Χαιρωνειας»».

«Ίσως να το έχεις ζήσει»

«Ίσως να το έχεις ζήσει» της Κυριακής  Κουτσουρίδου Τα διηγήματα της Κυριακής Κουτσουρίδου θέτουν ερωτήματα, αλλά κυρίως προβληματίζουν τον αναγνώστη για το νόημα της ζωής και των αναπαραστάσεών της, οδηγώντας τον μέσα από αισιόδοξους χρωματισμούς στις πολυπόθητες απαντήσεις. Κυριακής  Κουτσουρίδου  «Ίσως να το έχεις ζήσει» εκδόσεις «Φυλάτος»

«Σε παλιό συμφοιτητή»Κ. Καρυωτάκης

Φίλε, η καρδιά μου τώρα σαν να εγέρασε Τελείωσεν η ζωή μου της Αθήνας, που όμοια γλυκά και με το γλέντι επέρασε και με την πίκρα κάποτε της πείνας. Δε θα ‘ρθω πια στον τόπο που η πατρίδα μου τον έδωκε το γιόρτασμα της νιότης, παρά περαστικός, με την ελπίδα μου, με τ’ όνειρο πουΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Σε παλιό συμφοιτητή»Κ. Καρυωτάκης».

«Μια συνάντηση μετά από χρόνια» Γιάννης Μύρτσης

Κι έτσι γίναμε ξένοι. Τελείως ξαφνικά, ένα όμορφο απόγευμα που δεν μας έδωσε κανένα σημάδι. Έναν λόγο εγώ, έναν λόγο εσύ, κι ύστερα σιωπή μεταξύ μας. Όταν ο ήλιος χάθηκε τα μάτια σου δεν ήταν ίδια, ούτε και τα δικά μου ήταν πια εκείνα που ’χες γνωρίσει τότε. Τι ήταν αυτό που μας χώρισε ποτέΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Μια συνάντηση μετά από χρόνια» Γιάννης Μύρτσης».

«Εμβατήριο Πένθιμο και Κατακόρυφο» Κώστας Καρυωτάκης

Ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους. Μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε. Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα ‘ναι ζήτημα ύψους. Σύμβολα ζωής υπερτέρας, ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα, λευκές άκανθες ολόγυρα σ’ ένα Αμάλθειο κέρας. Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος, πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμά σου! Όνειρο ανάγλυφο, θα ‘ρθω κοντά σου κατακορύφως. Οι ορίζοντεςΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Εμβατήριο Πένθιμο και Κατακόρυφο» Κώστας Καρυωτάκης».

«ΚΑΡΑΝΤΙ» Νίκος Καββαδίας

Ο ποιητής Νίκος Καββαδίας Μπάσες στεριές ήλιος πυρρός και φοινικιές ένα πουλί που ακροβατεί στα μπαταράτσα. Γνέφουνε δυο στιγματισμένα μαύρα μπράτσα, που αρρώστιες τα ‘χουνε τσακίσει τροπικές. Παντιέρα κίτρινη – Σινιάλο του νερού. Φούντο τις δυο και πρύμα βρέξε το πινέλο. Τα δυό φανάρια της νυχτός. Κι ο Pisanello ξεθωριασμένος απ’ το κύμα του καιρού.Συνεχίστε να διαβάζετε ««ΚΑΡΑΝΤΙ» Νίκος Καββαδίας».

«Ο μπαρμπα-Γιάννης κι ο γάιδαρός του»Αργύρης Εφταλιώτης

Αργύρης Εφταλιώτης       Αν έχει ιστορία ο μπαρμπα-Γιάννης, τη χρωστάει στο γάδαρό του. Επειδή ο γάδαρός του —Ψαρό τον έλεγε, ας τον πούμε και μεις Ψαρό— δούλεψε καλά στη ζωή, του, από την ώρα που σήκωσε σαμάρι η ράχη του. Επειδή στάθηκε καλότυχος γάδαρος ο Ψαρός, μ’ όλη του τη βαριά δουλειά πουΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Ο μπαρμπα-Γιάννης κι ο γάιδαρός του»Αργύρης Εφταλιώτης».

«Στην Πίστη πάνω, την Ελπίδα» Ιωάννης Πολέμης

Ο Ποιητής Ιωάννης Πολέμης   Μη φοβηθείς το σπίτι που άνοιξε Βαθιά στη γη τα θέμελά του Κι ας έλθουν χίλιοι ανεμοστρόβιλοι Και τη σκεπή του ας ρίξουν κάτου. Μη φοβηθείς το δένδρο που άπλωσε Τις ρίζες του βαθιά στο χώμα Κι ας σπάσει την κορφή του ο άνεμος Και τα πυκνά κλαδιά του ακόμαΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Στην Πίστη πάνω, την Ελπίδα» Ιωάννης Πολέμης».

«Συννεφιά» Γιάννης Μύρτσης

Σκοτάδι έχει η ζωή μου χωρίς εσένα. Δεν το’ χα καταλάβει  ότι εσύ φώτιζες το δρόμο μου, πόσο μωρός Θεέ  μου! Χωρίς τα μάτια σου, χωρίς το γέλιο σου, μια συννεφιά η κάθε μου μέρα. Έφυγες και δεν πρόλαβα ν’ αγγίξω τα μαλλιά σου, δεν πρόλαβα να σκουπίσω τα δακρυσμένα σου μάτια, δεν πρόλαβα ναΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Συννεφιά» Γιάννης Μύρτσης».

«Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές»Νικηφόρος Βρεττάκος

Ο ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές, χιόνι, λουλούδια του έρωτα, άσπρισαν απ’ τα λόγια σου, γείρανε τα κλαδιά τους γιόμισα το μικρό μου κόρφο, πήγα και στη μάνα μου. Κάθονταν κάτω απ’ το φεγγάρι και με νοιάζονταν, κάθονταν κάτω απ’ το φεγγάρι και με μάλωνε: Χτες σ’ έλουσα, χτες σ’ άλλαξα, που γύριζεςΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές»Νικηφόρος Βρεττάκος».