«Έφυγες»

Οι αέρηδες κόπασαν εκεί ψηλά στη γειτονιά σου. Οι ιαχές του πολέμου έπαψαν, πενθούν το σύντροφό τους, το μαχητή που κρατούσε ψηλά τη ζωή μας. Πιάνω με πείσμα το πρόσωπό μου, δεν θα κλάψω, δεν θα λυγίσω. Ποιος κλαίει τα παλικάρια του, δάκρυ ανθρώπινο γι’ αυτούς δεν έχει. Ο ουρανός τους κλαίει.

Το ταξίδι των σκιών

Παγώνει το βλέμμα μου στης κουπαστής την άκρη, κι αναρωτιέμαι ποιο θα μπορούσε   να ’ναι το όνομα της βάρκας. Τι είναι αυτό το ξαφνικό ταξίδι που μου ’παν πως θα κάνω; Ποιος το ορίζει, ποιος δίνει άραγε τη διαταγή γι’ αυτό; Δεκάδες βλέπω περιμένουν στη σειρά, σ’ ένα τοπίο άχρωμο, νεκρό στου Αχέροντα την όχθη,Συνεχίστε να διαβάζετε «Το ταξίδι των σκιών».

«Η μοναξιά ενός κηπουρού»

Μοναξιά περιβάλλει τα έρημα πλήθη και τις ανυπόμονες ψυχές που νοσταλγούν, μέσα στ’ απόκρυφα μονοπάτια του μυαλού  το χαμένο Παράδεισο. Στοιχειωμένες σκέψεις, παράσιτα, ορθώνονται μπροστά μου  γεμίζοντας το κεφάλι μου με ενοχές για τα πάντα. Αδέσποτα σκυλιά τρέχουν ξωπίσω μου, νιώθοντας κι εγώ πως είμαι ένας μ’ αυτά, χαμένος στα άδεια στενά της πόλης. ΑπόλυτοΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Η μοναξιά ενός κηπουρού»».

«ΕΝΤΟΣ ΜΟΥ»

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΠΝΟΗ» η νέα ποιητική συλλογή του Γιάννη Μύρτση «Εντός μου». Είναι η τρίτη στη σειρά, μετά «Τα δάκρυα του έρωτα» (εκδόσεις Φυλάτος) και “Στις γραμμές του τραίνου” (createspace). Επιπλέον στο ενεργητικό του έχει τη συγγραφή του εφηβικού διηγήματος «Η πέτρα της τύχης» (εκδόσεις Φυλάτος). Στη νέα του δουλειά ο δημιουργός περιγράφει μέσαΣυνεχίστε να διαβάζετε ««ΕΝΤΟΣ ΜΟΥ»».

«Χριστούγεννα»

Άστρα με χρώμα και φως κύλισαν στην εικόνα. Φώτισε η νύχτα κι άλλαξε η όψη της. Δεν σε φοβίζει πια το έρεβος που κουβαλάει, ούτε το σώμα σου υποφέρει στο κρύο του Δεκέμβρη. Το μήνυμα της ζωής ήρθε και το μείγμα της γνώσης είναι ανάμεσά μας. Στέκεται ακούραστο μπροστά στ’ αδάμαστο μυαλό  που ακόμη αμφιβάλλει.Συνεχίστε να διαβάζετε ««Χριστούγεννα»».

«Αυτοφωτογραφίζομαι»Γιάννης Μύρτσης

Αυτοφωτογραφίζομαι λοιπόν κι εκθέτω τον εαυτό μου οικειοθελώς στα βλέμματα των άλλων. Δεν βάζω όρια στο χαμόγελό μου και  ποντάρω πολλά στην ομορφιά μου. Φωτογραφίζω τις στιγμές μια καθημερινότητας που πασχίζω με νύχια και με δόντια να κρατήσω στα μάτια όλων ευτυχισμένη και βγάζω μπροστά, αυτό που θα ‘θελα να είμαι. Πίσω μου απλώνεται εκείνοΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Αυτοφωτογραφίζομαι»Γιάννης Μύρτσης».

«Σιωπώντας» Γιάννης Μύρτσης

Ανάλαφρο βλέμμα, σκαμμένο πρόσωπο, μαλλιά γκρίζα, φορτωμένος στην πλάτη τα χρόνια του νου. Πίσω οι μέρες υφαίνουν το δικό τους γαϊτανάκι τραγουδώντας αδιάκοπα αυτά που έζησαν. Έβαψαν με χρώματα λύπης, θυμού, καλοσύνης, αδιαφορίας κι αγάπης τις ώρες τους. Τα ροζιασμένα χέρια είναι κρύα, άδεια. Η μη ταυτόχρονη φυγή βάσανα μόνο φέρνει. Πως μπορεί το μυαλόΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Σιωπώντας» Γιάννης Μύρτσης».

«Εφημέριος Γεωργίου» Γιάννης Μύρτσης

Ο Εφημέριος Γεωργίου πέθανε. Τον βρήκαν νεκρό στο σπίτι του μέρες μετά και χωρίς πομπές, κόσμο και δάκρυα, οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία. Ήταν καλός άνθρωπος και καλός πολίτης, συνετός σε όλα του. Δεν ξενυχτούσε, δεν έπινε κι έκανε πάντα συντροφιά με ευσεβείς  και σπουδαγμένους. Ο νους του δεν έβαζε άσχημους λογισμούς κι ούτε ποθούσεΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Εφημέριος Γεωργίου» Γιάννης Μύρτσης».

«Η ζωή μας» Γιάννης Μύρτσης

Η ύπαρξή μας ζυμωμένη με αυταπάτες, διαφημιστικά φυλλάδια κενόδοξα, με ψέμα. Μια πρέζα αλήθειας μοναχά για τα δύσκολα, για εκείνα που πιστεύαμε πως δε θα ’ρθουνε για εμάς. Μας έταξε η ζωή πως θα ζήσουμε τ’ όνειρο και κατέληξε εφιάλτης, καθώς δεν μπορέσαμε να κρατήσουμε τα ζύγια της σωστά. Άκομψες, ανούσιες και άθλιες οι πράξειςΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Η ζωή μας» Γιάννης Μύρτσης».

«Σπασμένα όνειρα» Γιάννης Μύρτσης

Χαμογελώντας σαρδόνια χτυπάς το πόδι σου με δύναμη στο χώμα. Ανυπάκουα όνειρα και σβησμένες ψυχές στο διάβα σου. Όλα τα τσαλαπάτησες για ένα ταξίδι. Ξαφνικά θυμήθηκες κείνο το παραμύθι με τον πρίγκιπα, μα ο βάτραχος ακόμα κοάζει στους βάλτους της ζωής σου τρυπώντας σου τ’ αυτιά. Αδιάλειπτα, ανυπόφορα, κακόηχα. Αδικημένη η παρόρμηση της νιότης σου.Συνεχίστε να διαβάζετε ««Σπασμένα όνειρα» Γιάννης Μύρτσης».