«ΚΑΡΑΝΤΙ» Νίκος Καββαδίας

Ο ποιητής Νίκος Καββαδίας Μπάσες στεριές ήλιος πυρρός και φοινικιές ένα πουλί που ακροβατεί στα μπαταράτσα. Γνέφουνε δυο στιγματισμένα μαύρα μπράτσα, που αρρώστιες τα ‘χουνε τσακίσει τροπικές. Παντιέρα κίτρινη – Σινιάλο του νερού. Φούντο τις δυο και πρύμα βρέξε το πινέλο. Τα δυό φανάρια της νυχτός. Κι ο Pisanello ξεθωριασμένος απ’ το κύμα του καιρού.Συνεχίστε να διαβάζετε ««ΚΑΡΑΝΤΙ» Νίκος Καββαδίας».

«Ο μπαρμπα-Γιάννης κι ο γάιδαρός του»Αργύρης Εφταλιώτης

Αργύρης Εφταλιώτης       Αν έχει ιστορία ο μπαρμπα-Γιάννης, τη χρωστάει στο γάδαρό του. Επειδή ο γάδαρός του —Ψαρό τον έλεγε, ας τον πούμε και μεις Ψαρό— δούλεψε καλά στη ζωή, του, από την ώρα που σήκωσε σαμάρι η ράχη του. Επειδή στάθηκε καλότυχος γάδαρος ο Ψαρός, μ’ όλη του τη βαριά δουλειά πουΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Ο μπαρμπα-Γιάννης κι ο γάιδαρός του»Αργύρης Εφταλιώτης».

«Στην Πίστη πάνω, την Ελπίδα» Ιωάννης Πολέμης

Ο Ποιητής Ιωάννης Πολέμης   Μη φοβηθείς το σπίτι που άνοιξε Βαθιά στη γη τα θέμελά του Κι ας έλθουν χίλιοι ανεμοστρόβιλοι Και τη σκεπή του ας ρίξουν κάτου. Μη φοβηθείς το δένδρο που άπλωσε Τις ρίζες του βαθιά στο χώμα Κι ας σπάσει την κορφή του ο άνεμος Και τα πυκνά κλαδιά του ακόμαΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Στην Πίστη πάνω, την Ελπίδα» Ιωάννης Πολέμης».

«Συννεφιά» Γιάννης Μύρτσης

Σκοτάδι έχει η ζωή μου χωρίς εσένα. Δεν το’ χα καταλάβει  ότι εσύ φώτιζες το δρόμο μου, πόσο μωρός Θεέ  μου! Χωρίς τα μάτια σου, χωρίς το γέλιο σου, μια συννεφιά η κάθε μου μέρα. Έφυγες και δεν πρόλαβα ν’ αγγίξω τα μαλλιά σου, δεν πρόλαβα να σκουπίσω τα δακρυσμένα σου μάτια, δεν πρόλαβα ναΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Συννεφιά» Γιάννης Μύρτσης».

«Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές»Νικηφόρος Βρεττάκος

Ο ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές, χιόνι, λουλούδια του έρωτα, άσπρισαν απ’ τα λόγια σου, γείρανε τα κλαδιά τους γιόμισα το μικρό μου κόρφο, πήγα και στη μάνα μου. Κάθονταν κάτω απ’ το φεγγάρι και με νοιάζονταν, κάθονταν κάτω απ’ το φεγγάρι και με μάλωνε: Χτες σ’ έλουσα, χτες σ’ άλλαξα, που γύριζεςΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές»Νικηφόρος Βρεττάκος».

«Τι λοιπόν;»Γ. ΔΡΟΣΙΝΗΣ 

Ο Ποιητής Γεώργιος Δροσίνης Τι λοιπόν; Της ζωής μας το σύνορο θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι; Κι απ’ ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε τάφου γη θα μας έχει χωρίσει; Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε, τούτο μόνο Ζωή μας το λέμε; Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε και χαμένο στους τάφους το κλαίμε; Σ’ ό,τι αγγίζουμε, ακούμεΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Τι λοιπόν;»Γ. ΔΡΟΣΙΝΗΣ «.

«Οι Πόρτες»

Οι Πόρτες του Παναγιώτη Χαιρόπουλου. Σαν τη Ζωή, η Ποίηση, Ταξίδι Περιπέτειας, Αγωνίας, Σκέψης και Δράσης, Εικόνας και Ήχου, Άπειρη αλλά και Πεπερασμένη στον μικρό μου Νου, εκφράζεται… διαλέγεται, συνδιαλέγεται με σένα, με μένα, με όλους… Ο Λόγος, Άπειρος, Αιώνιος, Συμπαντικός, Απλός, ευθύνεται… κατευθύνεται, σε σένα, σε μένα, σε όλους… Ζωή και Αλήθεια και ΦωςΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Οι Πόρτες»».

«Πάντα Εδώ» Γιάννης Μύρτσης

Λατρεύω τον χειμώνα. Το κρύο του, τις βροχές του, μα πιο πολύ τα χιόνια του λατρεύω. Ο χειμώνας μου θυμίζει εσένα. Ερχόσουν  πάντα στο πρώτο ψυχρό αεράκι του Σεπτέμβρη. Κρύωνες θυμάμαι, πάντα κρύωνες κι ερχόσουν κοντά μου να ζεσταθείς. Έμπαινες στην αγκαλιά μου κι αφηνόσουν στα χέρια μου. Εγώ σφιχτά σε κρατούσα κι άκουγα τηνΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Πάντα Εδώ» Γιάννης Μύρτσης».

Κ.Π.Καβάφης: Η αξία της ποίησης

Ελισάβετ Αρσενίου Κ.Π.Καβάφης: Η αξία της ποίησης   Τα κείμενα του βιβλίου αυτού αφορούν τη σημερινή αξία της τόσο πολύτιμης μέσα στις χρονικές της διαστάσεις καβαφικής ποίησης. Το πρώτο μέρος παρουσιάζει τη «χρηστική αξία» της, που εντοπίζεται στην ταύτιση, τις ψυχολογικές αντιδράσεις και τις αναπαραστατικές προθέσεις ενώπιον της ποίησης του Καβάφη. Από την άλλη πλευρά,Συνεχίστε να διαβάζετε «Κ.Π.Καβάφης: Η αξία της ποίησης».

«Γουμένισσα» Γιάννης Μύρτσης

Γέμισε ο τόπος μυρωδιά καμένου ξύλου γέμισε φύλλα κυδωνιάς ο ουρανός που κατεβαίνουνε στη γη σαν τους αγγέλους κείνη τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός. Γέμισε ομίχλη και σκεπάζει τα σοκάκια στα κεραμίδια το νερό σταλαγματιές κι ένας αγέρας σαν βιολί παίζει τους ήχους στις παγωμένες και τις γκρίζες γειτονιές. Γέμισε ο τόπος αφιλόξενο σταχτίΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Γουμένισσα» Γιάννης Μύρτσης».