«Χριστούγεννα»

Άστρα με χρώμα και φως κύλισαν στην εικόνα. Φώτισε η νύχτα κι άλλαξε η όψη της. Δεν σε φοβίζει πια το έρεβος που κουβαλάει, ούτε το σώμα σου υποφέρει στο κρύο του Δεκέμβρη. Το μήνυμα της ζωής ήρθε και το μείγμα της γνώσης είναι ανάμεσά μας. Στέκεται ακούραστο μπροστά στ’ αδάμαστο μυαλό  που ακόμη αμφιβάλλει.Συνεχίστε να διαβάζετε ««Χριστούγεννα»».

«Αυτοφωτογραφίζομαι»Γιάννης Μύρτσης

Αυτοφωτογραφίζομαι λοιπόν κι εκθέτω τον εαυτό μου οικειοθελώς στα βλέμματα των άλλων. Δεν βάζω όρια στο χαμόγελό μου και  ποντάρω πολλά στην ομορφιά μου. Φωτογραφίζω τις στιγμές μια καθημερινότητας που πασχίζω με νύχια και με δόντια να κρατήσω στα μάτια όλων ευτυχισμένη και βγάζω μπροστά, αυτό που θα ‘θελα να είμαι. Πίσω μου απλώνεται εκείνοΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Αυτοφωτογραφίζομαι»Γιάννης Μύρτσης».

«Σιωπώντας» Γιάννης Μύρτσης

Ανάλαφρο βλέμμα, σκαμμένο πρόσωπο, μαλλιά γκρίζα, φορτωμένος στην πλάτη τα χρόνια του νου. Πίσω οι μέρες υφαίνουν το δικό τους γαϊτανάκι τραγουδώντας αδιάκοπα αυτά που έζησαν. Έβαψαν με χρώματα λύπης, θυμού, καλοσύνης, αδιαφορίας κι αγάπης τις ώρες τους. Τα ροζιασμένα χέρια είναι κρύα, άδεια. Η μη ταυτόχρονη φυγή βάσανα μόνο φέρνει. Πως μπορεί το μυαλόΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Σιωπώντας» Γιάννης Μύρτσης».

«Εφημέριος Γεωργίου» Γιάννης Μύρτσης

Ο Εφημέριος Γεωργίου πέθανε. Τον βρήκαν νεκρό στο σπίτι του μέρες μετά και χωρίς πομπές, κόσμο και δάκρυα, οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία. Ήταν καλός άνθρωπος και καλός πολίτης, συνετός σε όλα του. Δεν ξενυχτούσε, δεν έπινε κι έκανε πάντα συντροφιά με ευσεβείς  και σπουδαγμένους. Ο νους του δεν έβαζε άσχημους λογισμούς κι ούτε ποθούσεΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Εφημέριος Γεωργίου» Γιάννης Μύρτσης».

«Η ζωή μας» Γιάννης Μύρτσης

Η ύπαρξή μας ζυμωμένη με αυταπάτες, διαφημιστικά φυλλάδια κενόδοξα, με ψέμα. Μια πρέζα αλήθειας μοναχά για τα δύσκολα, για εκείνα που πιστεύαμε πως δε θα ’ρθουνε για εμάς. Μας έταξε η ζωή πως θα ζήσουμε τ’ όνειρο και κατέληξε εφιάλτης, καθώς δεν μπορέσαμε να κρατήσουμε τα ζύγια της σωστά. Άκομψες, ανούσιες και άθλιες οι πράξειςΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Η ζωή μας» Γιάννης Μύρτσης».

«Σπασμένα όνειρα» Γιάννης Μύρτσης

Χαμογελώντας σαρδόνια χτυπάς το πόδι σου με δύναμη στο χώμα. Ανυπάκουα όνειρα και σβησμένες ψυχές στο διάβα σου. Όλα τα τσαλαπάτησες για ένα ταξίδι. Ξαφνικά θυμήθηκες κείνο το παραμύθι με τον πρίγκιπα, μα ο βάτραχος ακόμα κοάζει στους βάλτους της ζωής σου τρυπώντας σου τ’ αυτιά. Αδιάλειπτα, ανυπόφορα, κακόηχα. Αδικημένη η παρόρμηση της νιότης σου.Συνεχίστε να διαβάζετε ««Σπασμένα όνειρα» Γιάννης Μύρτσης».

«Θύμισες» Γιάννης Μύρτσης

Εικόνες χαραγμένες στο μυαλό μου. Τα ριγμένα φύλλα του Σεπτέμβρη, ο βοριάς του χειμώνα, οι κερασιές την άνοιξη, το πράσινο βουνό το καλοκαίρι. Τα πλατάνια και οι φιγούρες των παιδιών, τα δροσερά νερά της κρήνης, ο καρπουζάς, ο παλιατζής με τις βραχνές φωνές στο δρόμο. Μπροστά μου φτάνουν η κυρά Μαρία, ο μπάρμπα Θανάσης, οΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Θύμισες» Γιάννης Μύρτσης».

«Ο γυρισμός» Γιάννης Μύρτσης

Ταξίδευε το βλέμμα μου στον ορίζοντα και απορροφημένο στεκόταν στ’ ανθισμένα περιβόλια με τις λεμονιές. Ο πρωινός περίπατος έδινε ανάσα στο κουρασμένο μου κορμί, θαρρείς το γιάτρευε απ’ το ανυπόφορο βάρος των χρόνων που κουβαλούσε. Καλοκαίριασε σκέφτηκα και κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι μου, βγάζοντας το ψάθινο καπέλο. Μετά τα βήματα με οδήγησαν κάτω από τονΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Ο γυρισμός» Γιάννης Μύρτσης».

«Χωρίς Επιστροφή» Γιάννης Μύρτσης

Δάκρυα δε βγήκαν ποτέ από τα μάτια σου κι ούτε ένα παράπονο δεν άκουσα από τα χείλη σου. Στράφι πήγε η ζωή σου, σου είπα το στερνό ξημέρωμα, έχοντας καρφωμένα τα μάτια μου στο πάτωμα. Εσύ απλά με κοίταξες ανέκφραστα, παγωμένα. Τ’ απογεύματα μπροστά σ’ εκείνη την πόρτα στεκόσουν και περίμενες το ποτάμι των φαντασμάτων.Συνεχίστε να διαβάζετε ««Χωρίς Επιστροφή» Γιάννης Μύρτσης».

«Φάτα Μοργκάνα» Γιάννης Μύρτσης

Ένα ποίημα που έρχεται από τα «παλιά» χρόνια…. Μέσα στα κύματα της φαντασίας προβάλλεις μόνιμα, πώς να σε βγάλω φιγούρα αχνή, ερωτική κι εγώ μονάχος, δεν πάει άλλο. Όπου σταθώ είσαι μπροστά μου έντονο ψέμα πικρό σαν τ’ άλλα πονάει η σιωπή, πέφτει βροχή κι εσύ εκεί Φάτα Μοργκάνα. Χάνω τις σκέψεις, μ’ έχεις μαγέψει,Συνεχίστε να διαβάζετε ««Φάτα Μοργκάνα» Γιάννης Μύρτσης».