«Μια συνάντηση μετά από χρόνια» Γιάννης Μύρτσης

Κι έτσι γίναμε ξένοι. Τελείως ξαφνικά, ένα όμορφο απόγευμα που δεν μας έδωσε κανένα σημάδι. Έναν λόγο εγώ, έναν λόγο εσύ, κι ύστερα σιωπή μεταξύ μας. Όταν ο ήλιος χάθηκε τα μάτια σου δεν ήταν ίδια, ούτε και τα δικά μου ήταν πια εκείνα που ’χες γνωρίσει τότε. Τι ήταν αυτό που μας χώρισε ποτέΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Μια συνάντηση μετά από χρόνια» Γιάννης Μύρτσης».

«Συννεφιά» Γιάννης Μύρτσης

Σκοτάδι έχει η ζωή μου χωρίς εσένα. Δεν το’ χα καταλάβει  ότι εσύ φώτιζες το δρόμο μου, πόσο μωρός Θεέ  μου! Χωρίς τα μάτια σου, χωρίς το γέλιο σου, μια συννεφιά η κάθε μου μέρα. Έφυγες και δεν πρόλαβα ν’ αγγίξω τα μαλλιά σου, δεν πρόλαβα να σκουπίσω τα δακρυσμένα σου μάτια, δεν πρόλαβα ναΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Συννεφιά» Γιάννης Μύρτσης».

«Πάντα Εδώ» Γιάννης Μύρτσης

Λατρεύω τον χειμώνα. Το κρύο του, τις βροχές του, μα πιο πολύ τα χιόνια του λατρεύω. Ο χειμώνας μου θυμίζει εσένα. Ερχόσουν  πάντα στο πρώτο ψυχρό αεράκι του Σεπτέμβρη. Κρύωνες θυμάμαι, πάντα κρύωνες κι ερχόσουν κοντά μου να ζεσταθείς. Έμπαινες στην αγκαλιά μου κι αφηνόσουν στα χέρια μου. Εγώ σφιχτά σε κρατούσα κι άκουγα τηνΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Πάντα Εδώ» Γιάννης Μύρτσης».

«Γουμένισσα» Γιάννης Μύρτσης

Γέμισε ο τόπος μυρωδιά καμένου ξύλου γέμισε φύλλα κυδωνιάς ο ουρανός που κατεβαίνουνε στη γη σαν τους αγγέλους κείνη τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός. Γέμισε ομίχλη και σκεπάζει τα σοκάκια στα κεραμίδια το νερό σταλαγματιές κι ένας αγέρας σαν βιολί παίζει τους ήχους στις παγωμένες και τις γκρίζες γειτονιές. Γέμισε ο τόπος αφιλόξενο σταχτίΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Γουμένισσα» Γιάννης Μύρτσης».