«Πάντα Εδώ»
Λατρεύω τον χειμώνα.
Το κρύο του, τις βροχές του, μα πιο πολύ τα χιόνια του λατρεύω.
Ο χειμώνας μου θυμίζει εσένα.
Ερχόσουν πάντα στο πρώτο ψυχρό αεράκι του Σεπτέμβρη.
Κρύωνες θυμάμαι, πάντα κρύωνες κι ερχόσουν κοντά μου να ζεσταθείς.
Έμπαινες στην αγκαλιά μου κι αφηνόσουν στα χέρια μου. Εγώ σφιχτά σε κρατούσα κι άκουγα την ανάσα σου να μου τραγουδά.
Ζούσα στον Παράδεισο μου κι εσύ ήσουν δίπλα μου.
Κι όταν ζέστανε ο καιρός την άνοιξη έφευγες μακριά μου, λες κι ήμουν ξένος.
Η ψυχή σου αναζητούσε άλλους τόπους. Ξένους, ζεστούς, διαφορετικούς.
Κι έμενα μόνος στο παράθυρο να κοιτάζω, κι έμενα μόνος με το βλέμμα μου κολλημένο στη πόρτα να περιμένω.
Περίμενα μετρώντας τις μέρες, κοιτώντας τα σημάδια στον ουρανό .
Τα μελτέμια τ’ Αυγούστου ήταν βάλσαμο στη ψυχή μου.
Περίμενα να γυρίσεις μα φοβόμουν .Φοβόμουν, μήπως μιαν άλλη αγκαλιά, πιο ζεστή από τη δική μου, θα σε κρατούσε για πάντα.
Ποιητική συλλογή «Εντός» μου Γιάννης Μύρτσης «ΠΝΟΗ 2017»
«Γουμένισσα»
Γέμισε ο τόπος μυρωδιά καμμένου ξύλου
γέμισε φύλλα κυδωνιάς ο ουρανός
που κατεβαίνουνε στη γη σαν τους αγγέλους
κείνη τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός.
Γέμισε ομίχλη και σκεπάζει τα σοκάκια
στα κεραμίδια το νερό σταλαγματιές
κι ένας αγέρας σαν βιολί παίζει τραγούδια
στις παγωμένες και στις γκρίζες γειτονιές.
Γέμισε ο τόπος αφιλόξενο σταχτί
γέμισε ο τόπος απ’ το γαύγισμα ενός σκύλου
χιλιάδες όνειρα την άνοιξη προσμένουν
γέμισε ο τόπος μυρωδιά καμμένου ξύλου.
Από την ποιητική συλλογή «Στις γραμμές του τραίνου», 2016
