«Αυτοί που φεύγουν…»

Έρημοι δρόμοι, έρημα τοπία. Ούτε χειμώνας, ούτε καλοκαίρι μόνο μια γκριζωπή εικόνα θανάτου, μια μυρωδιά φόβου στον αέρα σαν ξωτικό σε παραμύθι.  

«Λάθος βήματα»

Μέτρησα λάθος τους ανθρώπους
ψεύτικες ζούσαμε στιγμές
μάσκα στη θέση του προσώπου
με παγωμένες τις καρδιές.

«Ένας δρόμος στην εξοχή»

Μπροστά στην κρυμμένη πόρτα από τις φυλλωσιές και τ’ αγριόχορτα σταθήκαμε. Ανάσα στο περπάτημα στην εκδρομή μιας Κυριακής που θα ’χε σβήσει από τη μνήμη μου αν δεν στεκόμασταν εκεί. Πολλά τα λόγια της στιγμής, που αντήχησαν πάνω της, μα πιο πολλά τα βλέμματα, θαμπά όμως, λες κι ήταν πόνος της ψυχής. Πλάι, πεσμένη άσχημηΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Ένας δρόμος στην εξοχή»».