«Στην Πίστη πάνω, την Ελπίδα» Ιωάννης Πολέμης

Ο Ποιητής Ιωάννης Πολέμης   Μη φοβηθείς το σπίτι που άνοιξε Βαθιά στη γη τα θέμελά του Κι ας έλθουν χίλιοι ανεμοστρόβιλοι Και τη σκεπή του ας ρίξουν κάτου. Μη φοβηθείς το δένδρο που άπλωσε Τις ρίζες του βαθιά στο χώμα Κι ας σπάσει την κορφή του ο άνεμος Και τα πυκνά κλαδιά του ακόμαΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Στην Πίστη πάνω, την Ελπίδα» Ιωάννης Πολέμης».

«Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές»Νικηφόρος Βρεττάκος

Ο ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές, χιόνι, λουλούδια του έρωτα, άσπρισαν απ’ τα λόγια σου, γείρανε τα κλαδιά τους γιόμισα το μικρό μου κόρφο, πήγα και στη μάνα μου. Κάθονταν κάτω απ’ το φεγγάρι και με νοιάζονταν, κάθονταν κάτω απ’ το φεγγάρι και με μάλωνε: Χτες σ’ έλουσα, χτες σ’ άλλαξα, που γύριζεςΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές»Νικηφόρος Βρεττάκος».

«Τι λοιπόν;»Γ. ΔΡΟΣΙΝΗΣ 

Ο Ποιητής Γεώργιος Δροσίνης Τι λοιπόν; Της ζωής μας το σύνορο θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι; Κι απ’ ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε τάφου γη θα μας έχει χωρίσει; Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε, τούτο μόνο Ζωή μας το λέμε; Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε και χαμένο στους τάφους το κλαίμε; Σ’ ό,τι αγγίζουμε, ακούμεΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Τι λοιπόν;»Γ. ΔΡΟΣΙΝΗΣ «.

«Τοπίο» Μήτσος Παπανικολάου

Ο ποιητής Μήτσος Παπανικολάου. Στο θλιμμένο κάμπο βρέχει βρέχει στις ελιές τις γκρίζες – το νερό σας ρίγος τρέχει από τα κλαδιά στις ρίζες. Γκρίζα η ώρα, γκρίζα η χώρα σκοτεινά κάτω κι απάνω ξεχωρίζουν μες στη μπόρα τα τσαντίρια των τσιγγάνων. Απ’ την άσφαλτο τα κάρα κατεβαίνουν, κατεβαίνουν… Λάμπουν μερικά τσιγάρα στα παράθυρα τουΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Τοπίο» Μήτσος Παπανικολάου».