«Ένας δρόμος στην εξοχή»

Μπροστά στην κρυμμένη πόρτα από τις φυλλωσιές και τ’ αγριόχορτα σταθήκαμε. Ανάσα  στο περπάτημα στην εκδρομή μιας Κυριακής που θα ’χε σβήσει από τη μνήμη αν δεν στεκόμασταν εκεί. Πολλά τα λόγια της στιγμής, που αντήχησαν πάνω της, μα πιο πολλά τα βλέμματα, θαμπά λες κι ήταν πόνος του μυαλού. Πλάι, πεσμένη άσχημη και σκουριασμένηΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Ένας δρόμος στην εξοχή»».

«Ἡ λεῦκα» Ἰωάννης Πολέμης

Τή  θυμᾶσαι τή λεῦκα μας; Παιγνιδιάρα στήν αὔρα φιλικά μᾶς προστάτευεν ἀπ᾿ τοῦ ἥλιου τή λαύρα, καί μέ χάρη σαλεύοντας τή ψηλή κορυφή της ἐψιθύριζε πρόσχαρη τή χαρά τήν κρυφή της καί σκορποῦσε τό γέλιο της στούς φραγμούς καί στ᾿ ἀμπέλια. Γιατί τότ᾿ ἀποκρίνονταν στά δικά σου τά γέλια. Χθές ἐπέρασα μόνος μου -τί δέΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Ἡ λεῦκα» Ἰωάννης Πολέμης».

«Το παλιό βιολί» Ιωάννης Πολέμης

Άκουσε τ΄ απόκοσμο το παλιό βιολί μέσα στη νυχτερινή σιγαλιά του Απρίλη στο παλιό κουφάρι του μια ψυχή λαλεί με τ΄ αχνά κι’ απάρθενα της αγάπης χείλη. Και τ’ αηδόνι τ’ άγρυπνο και το ζηλευτό ζήλεψε κι εσώπασε κι έσκυψε κι εστάθη για να δει περήφανο τι πουλί ειν’ αυτό που τα λέει γλυκύτερα τηςΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Το παλιό βιολί» Ιωάννης Πολέμης».

«Ερωτικό» Ναπολέων Λαπαθιώτης

Ο ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης  Καημός αλήθεια να περνώ, του έρωτα πάλι το στενό Ωσπου να πέσει η σκοτεινιά μια μέρα του θανάτου. Στενό βαθύ και θλιβερό που θα θυμάμαι για καιρό Τι μου στοιχίζει στην καρδιά το ξαναπέρασμα του. Ας είν’ ωστόσο, τι ωφελεί γυρεύω πάντα το φιλί Στερνό φιλί, πρώτο φιλί και με λαχτάραΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Ερωτικό» Ναπολέων Λαπαθιώτης».

«Σε παλιό συμφοιτητή»Κ. Καρυωτάκης

Φίλε, η καρδιά μου τώρα σαν να εγέρασε Τελείωσεν η ζωή μου της Αθήνας, που όμοια γλυκά και με το γλέντι επέρασε και με την πίκρα κάποτε της πείνας. Δε θα ‘ρθω πια στον τόπο που η πατρίδα μου τον έδωκε το γιόρτασμα της νιότης, παρά περαστικός, με την ελπίδα μου, με τ’ όνειρο πουΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Σε παλιό συμφοιτητή»Κ. Καρυωτάκης».

«Εμβατήριο Πένθιμο και Κατακόρυφο» Κώστας Καρυωτάκης

Ο ποιητής Κώστας Καρυωτάκης Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους. Μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε. Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα ‘ναι ζήτημα ύψους. Σύμβολα ζωής υπερτέρας, ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα, λευκές άκανθες ολόγυρα σ’ ένα Αμάλθειο κέρας. Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος, πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμά σου! Όνειρο ανάγλυφο, θα ‘ρθω κοντά σου κατακορύφως. Οι ορίζοντεςΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Εμβατήριο Πένθιμο και Κατακόρυφο» Κώστας Καρυωτάκης».

«ΚΑΡΑΝΤΙ» Νίκος Καββαδίας

Ο ποιητής Νίκος Καββαδίας Μπάσες στεριές ήλιος πυρρός και φοινικιές ένα πουλί που ακροβατεί στα μπαταράτσα. Γνέφουνε δυο στιγματισμένα μαύρα μπράτσα, που αρρώστιες τα ‘χουνε τσακίσει τροπικές. Παντιέρα κίτρινη – Σινιάλο του νερού. Φούντο τις δυο και πρύμα βρέξε το πινέλο. Τα δυό φανάρια της νυχτός. Κι ο Pisanello ξεθωριασμένος απ’ το κύμα του καιρού.Συνεχίστε να διαβάζετε ««ΚΑΡΑΝΤΙ» Νίκος Καββαδίας».

«Στην Πίστη πάνω, την Ελπίδα» Ιωάννης Πολέμης

Ο Ποιητής Ιωάννης Πολέμης   Μη φοβηθείς το σπίτι που άνοιξε Βαθιά στη γη τα θέμελά του Κι ας έλθουν χίλιοι ανεμοστρόβιλοι Και τη σκεπή του ας ρίξουν κάτου. Μη φοβηθείς το δένδρο που άπλωσε Τις ρίζες του βαθιά στο χώμα Κι ας σπάσει την κορφή του ο άνεμος Και τα πυκνά κλαδιά του ακόμαΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Στην Πίστη πάνω, την Ελπίδα» Ιωάννης Πολέμης».

«Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές»Νικηφόρος Βρεττάκος

Ο ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές, χιόνι, λουλούδια του έρωτα, άσπρισαν απ’ τα λόγια σου, γείρανε τα κλαδιά τους γιόμισα το μικρό μου κόρφο, πήγα και στη μάνα μου. Κάθονταν κάτω απ’ το φεγγάρι και με νοιάζονταν, κάθονταν κάτω απ’ το φεγγάρι και με μάλωνε: Χτες σ’ έλουσα, χτες σ’ άλλαξα, που γύριζεςΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Της Σπάρτης οι πορτοκαλιές»Νικηφόρος Βρεττάκος».

«Τι λοιπόν;»Γ. ΔΡΟΣΙΝΗΣ 

Ο Ποιητής Γεώργιος Δροσίνης Τι λοιπόν; Της ζωής μας το σύνορο θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι; Κι απ’ ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε τάφου γη θα μας έχει χωρίσει; Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε, τούτο μόνο Ζωή μας το λέμε; Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε και χαμένο στους τάφους το κλαίμε; Σ’ ό,τι αγγίζουμε, ακούμεΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Τι λοιπόν;»Γ. ΔΡΟΣΙΝΗΣ «.