«Αίσθηση φθινοπώρου»

Εδώ συναντάς τον εαυτό σου. Σταματάς να του λες ψέματα και αντικρίζεις  κατάματα την αλήθεια.

«Αυτοί που φεύγουν…»

Έρημοι δρόμοι, έρημα τοπία. Ούτε χειμώνας, ούτε καλοκαίρι μόνο μια γκριζωπή εικόνα θανάτου, μια μυρωδιά φόβου στον αέρα σαν ξωτικό σε παραμύθι.  

ΤΙΤΛΟΣ: ΤΕΧΝΩΝ ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑΤΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΕΡΓΟ: ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ-ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΣΤΡΙΑ»

Προς τη Μονή Αγάθωνος (ανάμνηση μιας ημέρας)

Γλυκό τ’αγέρι στο πρόσωπό μας, η μέρα χαράζει κι ο ήλιος χαϊδεύει ζεστά τα κορμιά μας. Πόσα είπες πως θα μου διηγηθείς στο δρόμο, μα τα ξέχασες. Έρημο τοπίο γύρω μας και τα δέντρα αφημένα στην τύχη τους. Ένας σκίουρος μας καλωσορίζει κάνοντας παιχνίδια με την ουρά του κι εμείς γελάμε να σπάσει η σιωπήΣυνεχίστε να διαβάζετε «Προς τη Μονή Αγάθωνος (ανάμνηση μιας ημέρας)».

«Ένας δρόμος στην εξοχή» Γιάννης Μύρτσης

Περιλαμβάνεται στην ποιητική ανθολογία δεκαπέντε νέων σύγχρονων ποιητών. Κυκλοφόρησέ τον Φεβρουάριο του 2020 από την δημιουργική ομάδα MyStory.

«Πρωινό Κυριακής» Γιάννης Μύρτσης

Έχει μια θλίψη πάντα ετούτη η μέρα
κι οι γείτονες θαρρείς έχουν κρυφτεί,

«Φωτεινό μονοπάτι»

Δεν σας χαρίζω τον πρωινό ήλιο στο μπαλκόνι μου ούτε τις φωνές των παιδιών που παίζουν στην αυλή του σχολείου. Τα πανηγύρια, τις ιαχές στα γήπεδα, το κερί στην εκκλησία. Δεν θ’ αλλάξω για εσάς τα λουλούδια στη γλάστρα μου ούτε θα πάψω να ζητώ την ευχή του παπά στο δρόμο. Στις λαϊκές θέλω ν’Συνεχίστε να διαβάζετε ««Φωτεινό μονοπάτι»».

Μνήμες Πατρίδα μου

Μη κοιτάς τόσο πίσω γιατί με πληγώνει παραμένει ο θρύλος στην καρδιά ζωντανός ιστορία και αγώνας πάνω σ’ ένα μπαλκόνι μια σημαία στον άνεμο κι ένας γκρίζος ιστός. Πώς να πω στα παιδιά μου τι νιώθω; Μαραζώνω τα βράδια σαν στέκομαι εκεί το μυαλό φτερουγίζει στην Πόλη στη Σμύρνη πληγωμένη Ελλάδα και μνήμη πικρή. ΤουΣυνεχίστε να διαβάζετε «Μνήμες Πατρίδα μου».

«Η Κυριακή της συγνώμης δεν υπάρχει πια»

Έμαθες να κοιτάς χαμηλά, να περπατάς με σκυφτό το κεφάλι σαν να ντρέπεσαι, ναι, να λυπάσαι για σένα. Να μη ξαποσταίνεις πότε, να μη ζητά, να μη γελάς, να μην ελπίζεις. Καμιά χαρά στο διάβα σου να μην υπάρχει, για μια μπουκιά σε σταύρωσαν, σου φορέσαν αγκάθινο στεφάνι. Στα πανηγύρια σε χλεύασαν, σε πούλησαν γιαΣυνεχίστε να διαβάζετε ««Η Κυριακή της συγνώμης δεν υπάρχει πια»».