«Αίσθηση φθινοπώρου»

Από παιδί μού άρεσε η νεκρή φύση του φθινοπώρου, τα γκρίζα, τα σταχτιά, τα κοκκινωπά χρώματα του τοπίου.

Γοητεύομαι  από το  θρόισμα των πεσμένων φύλλων, το μοναχικό πουλί πάνω στο γυμνό κλαδί, η ριπή του παγωμένου αέρα στο κορμί μου.

Γύρω ησυχία. Η απόλυτη ησυχία, η σχεδόν νεκρική.

Εικόνα μουντή, χωρίς ήλιο και ο ορίζοντας γεμισμένος με σύννεφα και ομίχλη.

Εδώ κοιτάς το Θεό στα μάτια, συναντάς τη γέννηση της ζωής και την ελπίδα της Ανάστασης.

Εδώ συναντάς τον εαυτό σου. Σταματάς να του λες ψέματα και αντικρίζεις  κατάματα την αλήθεια.

Το φτερούγισμα του θανάτου παραμένει στο πλάνο, μα τούτη τη στιγμή μπορείς να τον νικήσεις. Ναι, τούτη τη στιγμή μοιάζεις άτρωτος.

Γεμίζω το κορμί μου με καθαρό αέρα. Δακρύζω μια στιγμή κι ακουμπάω το παγωμένο μου πρόσωπό. Υπάρχω ακόμη.

Κοιτάζω τον ουρανό και συνεχίζω το βήμα μου.     

Δημοσιεύτηκε από τον Giannis Mirtsis

Ο Γιάννης Μύρτσης ασχολείται με την ποίηση και τον πεζό λόγο από τα εφηβικά του χρόνια. Η λογοτεχνική του γραφή έχει λυρισμό με διάχυτες συναισθηματικές δονήσεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: