«Η Κυριακή της συγνώμης δεν υπάρχει πια»

Έμαθες να κοιτάς χαμηλά, να περπατάς με σκυφτό το κεφάλι σαν να ντρέπεσαι, ναι, να λυπάσαι για σένα.

Να μη ξαποσταίνεις πότε, να μη ζητά, να μη γελάς, να μην ελπίζεις.

Καμιά χαρά στο διάβα σου να μην υπάρχει, για μια μπουκιά σε σταύρωσαν, σου φορέσαν αγκάθινο στεφάνι.

Στα πανηγύρια σε χλεύασαν, σε πούλησαν για έναν παρά σε γύφτικο παζάρι.

Συστήματα κι άνθρωποι χωρίς πατρίδα ασέλγησαν στην ψυχή σου, χτύπησαν με βία τον κόπο της ζωής σου, τα παιδιά σου.

Κορδωμένοι χαρτογιακάδες, αδιάφοροι τάχα, εφιάλτες, θέλουν να σου μιλήσουν για το καλό και το κακό, που αυτοί μόνο γνωρίζουν, να σε κάνουν οπαδό μιας άχρωμης εικόνας.

Κι εσύ παλεύεις για να ζήσεις.

Παλεύεις κρυφά, χωρίς μιλιά, με κλάμα, να ξυπνήσεις τα βαλτωμένα σου όνειρα, να δώσεις κουράγιο με το ψέμα πως τ’ αύριο θα είναι καλύτερο από το χθες.

Πόσα συγνώμη να ζητήσεις από εκείνους που πίστεψαν κάποτε σε σένα;    

Δημοσιεύτηκε από τον Giannis Mirtsis

Ο Γιάννης Μύρτσης ασχολείται με την ποίηση και τον πεζό λόγο από τα εφηβικά του χρόνια. Η λογοτεχνική του γραφή έχει λυρισμό με διάχυτες συναισθηματικές δονήσεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε <span>%d</span> bloggers: