«Διαπίστωση» Γιάννης Μύρτσης

Στα πενήντα μου πια, κλείνω τα μάτια.
Δεν θέλω χρώματα, λόγια, μουσική, τραγούδια.
Τίποτα, ας έχει ησυχία το μυαλό μου.
Βαρέθηκα.
Πένθος αναζητά η καρδιά μου κι ένα δωμάτιο δίχως παράθυρα να κλειστεί μέσα να γιάνει.
Πόσο έκλαψα, πόσο πόνεσα, θρήνος η ζωή μου. Φτάνει!
Ας σωπάσουν πια οι Σειρήνες μέσα στο μυαλό μου και ας έρθει  να με κοιμίσει ο χρόνος. Αυτός που τόσα μου πήρε και που δεν μου δίδαξε τίποτα.
Χαμηλώστε τα φώτα, σβήστε τις εικόνες, σφαλίστε τα μάτια μου, δεν έχω τίποτα άλλο να δω.
Ένα ασπρόμαυρο κάδρο έμεινε η ζωή μου με μία ξεθωριασμένη φωτογραφία που δείχνει κάποιον που δεν υπάρχει.
Έσπασαν οι φτερούγες μου και δεν μπορώ να πετάξω.
Περπατώ στο χώμα σέρνοντας τα πόδια μου με το κεφάλι χαμηλά, δεν έχω φωνή μα μιλήσω, δεν έχω το κουράγιο πια.
Έτσι, έτσι σε κατάντησα ζωή μου, σκλάβα των θέλω και των πρέπει, ενός ηλίθιου πολιτισμού!
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s